در یکشب سیاه همانسان که مرگ هست    قلب امید در بدرمات من شکست      

                       سرگشته و برهنه و بیخانمان ُ چو باد

آنشب رمید قلب من و از سینه فتاد :

                      زار و علیل و کور : بر روی قطعه سنگ سپیدی

که آنطرف در بیکران دور :

                          افتاده بود ُ ساکت و خاموش ُ روی گور

گفتم : ای ترا بخدا ُ سایبان پیر

با من بگو که خفته در این گور مرگبار ؟

                                          یکقطره خون چکید بدامانم از درخت !

                                           فریاد بر کشید : که ای فرد تیره بخت

بر سنگ سخت گور نوشته است ُ هر چه که هست ............

بر سنگ سخت گور

از بیکران دور

با جوهر سرشک

دستی نوشته بود:

«آرامگاه عشق »